10 Jahre Ute und Frank
Kaum drehschd Du Dich so dreimol rum, un schun sinn 10 Johr herum, 10 Johr wu Ute und Frank mit sehr viel Kraft, hier howe hän gar viel geschafft.
Die Waldschenke hier liegt zwar mitte im Wald, doch hots imLokal so furchtbar gschallt, wie in re Bahnhofshall isses Dir vorkumme, hoschd Du doi Esse eingenumme.
Doch es sin kaum Woche rumgegange, Du hot de Frank, mit rote Wange, mit Hammer, Säge un Radau, Viel Dreck gemacht in diesem Bau.
Un Ute, seine Frau, die Gute, zog gar manches mal ne Schnute, weil Frank, der hatte sehr viel Pläne, Ute machte weg die Hobelspäne.
Doch was daraus geworden ist, das lässt sich sehen, wie Ihr wisst, eingebaut wurden kleine Liebeslauben, wo geschmust wird – Ihr könnt mir’s glauben.
Mit kläne Vorhängelcher, das ist ne Pracht, wo net nur im Mai wurde viel gelacht, vergessen wurden dort oft die Sorge: Motto: „Lecken ich am Arsch bis morge.!“
Viele schäne alde Sache, Hausgeräte, Puppewache, große Uhre, Radios, än Kücheherd, der is famos große Bääm, vum Blitz getroffe alde Schuh, schä ausgeloffe, Sammeltasse, Achebecher, än riesegroße Fern-Feldstecher, alles wurde ausgestellt, was es gibt (un net) auf dieser Welt.
Ute ließ Frank schalde und walde, Strohballe mussten ach herhalde, und ach ä großes Leederwächel, un viele Fudderhäusle fer die Vöchel.
Un wie des alles war gebaut, der Frank sich dann sein Werk beschaut wie de liewe Herrgott nach 7 Tagen und dachte dann: „Soll ich es wagen?“
Wenn ich nach Tages Müh und Plag, nicht mehr nach Hause fahren mag, da wäre doch nicht so schlecht ein Ruheraum, zum träumen einen schönen Traum.
Gesagt, getan und es entstand, ein Separee an der hohen Wand, mit einer Liege ausgestattet, wo manchmal auch die Ute wartet, wenn Sie sich hot was schänes ausgedenkt, (ein Schelm, der böses dabei denkt!“)
Dann ging es weiter mit viel Schwung, jetzt wurd’ geackert außerum. Än Kinnerpielplatz wurde hergericht, hierzu ä paar Helfer schnell verpflicht,
Brombeerhecke, alte Bretter, sehr viel Schrott, alles was mer noch äm Bau noch übrich hott, die wurden nach un noch entführt, un Spielgeräte installiert.
Un fer die Jugend dieser Welt, ä großes Zelt wurde aufgestellt, do kann mer, so fern mers ebe will soi Flesch dann gare uf em Grill.
Des Zelt un ach ä zwettes noch, die sinn beim Gewitter fortgefloch’ Des hot dem Frank ganz viel gestunke, er hot soi Ute hergwunke.
Ute, ich glaab ich hab so ä Idee, ich mauer ä Büffet naus, aus lauder Stä. (zu de Zuhörer gewandtJ ….------Ich glaab ich hör dohin ä Raunen Die Theke kännt er do drauß bestaunen
Un dass mer net so viel Umwege laufe muß Ähr Leid –ich verzehl bestimmt kän Stuss Dun Gerhard un Frank ä zusätzlichi Deer oibaue, vun 6.00 Uhr morgends bis zum Abendgraue
jetzt kammer donaus, direkt uff die Terass, des macht de Gäst en Riesespaß un dasse net so arisch dun schwitze, kammer dort schä unner de neie Pergola sitze.
Ich wäß net – hab ichs schun erwähnt, de Frank hot sich danns Raache abgewähnt. Hot zugenumme, so an die Kilo Zwölfe, doch auch dodegege wusste er sich zu helfe
beim Förster Weinheimer kaufte er 3 Polder Holz un Frank – darauf is er besonders stolz, hot die net norre zusammegsägt, des Holz, des alde, nä, er hot die Klötz ach noch gspalte.
Zum Trockne dann noch aufgesetzt, zwischedurch ä Vertelche gepetzt dann hot er sich en Ofe kaaft, un an de Deck än Ventilador laaft,
Beim Holzfeier ist es gemütlich hier, Trinkst Du hier Wein, Sekt oder Bier, un ich mach jetzt mit Reimen Schluss, weil ich noch Koffer packe muss.
Gedichtet nach dem Motte „Reim Dich, oder ich freß Dich“ zum 10 jährigen Dienstjubiläum auf dem Ludwigsbrunnen am 1. März von Ute und Frank.
Herzlichen Glückwunsch!
Heinz Paul
|